4 januari 1947

Dreiging over de wereld

Ik zie de Vrouwe staan. Zij zegt:

“Laten ze toch steun zoeken in het ware.”

Zij laat mij als het ware met mijn hand over de wereld voelen en ik krijg daar zo’n ontzettende pijn in. De Vrouwe zegt:

“Dit is de wereld van het ogenblik.”

Ik ga er weer overheen met mijn hand. Ik zie dan een beeld van de wereld, zoals ik die nu gewend ben. Dan verandert dat beeld en het is nu ineens een totaal andere wereld geworden. De Vrouwe zegt:

“Dit is de wereld van later, die is heel zwaar. De wereld zal zichzelf vernietigen.”

Dit laatste zegt de Vrouwe bedroefd en zo, alsof zij de mensen wil waarschuwen: als jullie zo doorgaan, vernietigt de wereld zichzelf.

Rome, wees gewaarschuwd

Dan neemt de Vrouwe als het ware de wereldbol in haar hand en draait die rond. Zij zegt:

“Het moet weer beter worden, maar…”

Ik kijk waarnaar de Vrouwe wijst en zie allerlei kerken; ik krijg het gevoel dat het geen katholieke kerken zijn. Er middenin zie ik Rome. De Vrouwe gaat weer waarschuwend met de wijsvinger heen en weer en zegt:

“Rome, wees toch gewaarschuwd!”

Daarna zie ik de Engelse kerk, dat wordt mij ingegeven; ik voel dat daar een verandering komt.

Naastenliefde, rechtvaardigheid, waarheid

De Vrouwe komt een stap naderbij en zegt:

“Kijk.”

Ik zie ineens een bundel van allerlei kerktorens dicht bij elkaar. Dan neemt de Vrouwe een ijzeren band. Zij legt deze band om die bundel torens heen en bindt deze dicht. Wij kijken samen daarnaar. Dan laat zij die band los en zegt driemaal achter elkaar:

“Omhoog.”

Terwijl zij dat zegt, brengt zij haar handen iedere keer een beetje hoger. Dan begint zij woorden boven die kerk te schrijven en ik lees hardop: ‘Naastenliefde’; dit zet zij midden boven de torens. Daarna schrijft zij rechts, doch lager: ‘Rechtvaardigheid’. Dan gaat zij naar links en schrijft daar: ‘Waarheid’. Ik hoor de Vrouwe intussen zeggen:

“Dit alles is nog niet echt te vinden, hoeveel malen heb ik dit al gezegd!”

En zij schudt meewarig het hoofd.

Ik zie ineens weer Rome. De Vrouwe wijst daarop en zegt:

“Ik kan niet genoeg waarschuwen dat zij dit toch in de goede zin navolgen.”

Ik zie daarna grote veranderingen komen, welke de Vrouwe mij laat zien.

Ruim moeten zij zien

Ik zie het volgende: grote golven rood die steeds maar dieper en dieper doordringen over de wereld. Ik zie ze hoe langer hoe verder gaan. Ik hoor de Vrouwe zeggen:

“Dat is goed maar… meer geestelijk, echt in de waarheid, rechtvaardigheid en naastenliefde.”

Daarna is het alsof ik jaren later heel andere geestelijke stromingen zie komen. De Vrouwe zegt:

“Ik waarschuw Rome nogmaals. Ruim… ruim moeten zij zien, maar…”

En terwijl de Vrouwe op die woorden wijst, is alles ineens weg.