In de boodschappen van de Vrouwe van alle Volkeren, die de zieneres Ida Peerdeman van 1945 tot 1959 ontving, neemt het gebed dat Maria als de Vrouwe van alle Volkeren op 11 februari 1951 gaf, een centrale plaats in.
Het gebed eindigt met de bede: ‘Moge de Vrouwe van alle Volkeren, die eens Maria was, onze Voorspreekster zijn’. De tussenzin ‘die eens Maria was’ heeft vanaf het begin niet alleen verbazing maar ook wrevel en tegenstand opgeroepen. Uitdrukkelijk geeft echter de Vrouwe in de boodschap van 28 maart 1951 te kennen dat er niets in het gebed mag worden gewijzigd en zegt ze: ‘Zo zal het verspreid moeten worden. Aan de tekst van het voorgesproken gebed mag niets veranderd worden’ en ‘“Die eens Maria was”, dat blijft zo.’ Blijkbaar wil de Vrouwe ons iets duidelijk maken en heeft zij een bijzondere bedoeling met dit zinnetje, waarbij zij de controverse niet schuwt.

Het is hierbij goed te bedenken dat bij al de grote erkende Mariaverschijningen, in Rue du Bac (Parijs), Lourdes, Fatima en op andere plaatsen, de verschijning zichzelf nooit heeft kenbaar gemaakt onder haar persoonlijke naam ‘Maria’. Ze openbaart wie ze is altijd door een titel die onlosmakelijk verbonden is met de verschijningsplaats en waaruit de speciale bedoeling van de verschijning blijkt, zoals bijvoorbeeld in Lourdes waar zij als ‘de Onbevlekte Ontvangenis’ is verschenen. Elke verschijningsplaats heeft een heel eigen boodschap die tot uitdrukking komt in de titel waaronder Maria daar verschijnt. De titel openbaart een speciaal en soms nieuw aspect van Maria, van wie zij is en wil zijn. Dit geldt heel speciaal voor Amsterdam. Hier komt ze onder een wel zeer universele titel, als de Vrouwe, de Moeder. Dit wordt al aangegeven in de eerste boodschap, als de zieneres de verschijning vraagt: ‘Bent u Maria?’. Daarop glimlacht de ‘vrouw in het wit’ en antwoordt: ‘Zij zullen mij “de Vrouwe”, noemen, “Moeder”.’

Verder is het heel opmerkelijk dat voor niet-katholieken en zeker voor niet-christenen het zinnetje ‘die eens Maria was’ volstrekt geen problemen oproept, maar juist verhelderend is, omdat het voor hen duidelijk maakt wie de persoon is die de Vrouwe van alle Volkeren wordt genoemd. In het ontkerstende Europa is de associatie van deze titel en beeltenis met de naam Maria zeker geen vanzelfsprekendheid meer en dit geldt nog veel sterker voor de vele volkeren die niet in de christelijke traditie zijn geworteld. Hier geldt dus het omgekeerde van wat mensen met wél een katholieke achtergrond ervaren, namelijk dat het zinnetje verduidelijkt en aanvult. Voor hen is het gebed een kennismaking met Maria in haar mondiale dimensie als de Vrouwe, de Moeder van alle Volkeren waarin de historische persoon van Maria als vanzelf wordt opgenomen. Hieruit blijkt eens te meer de universele betekenis van het gebed, dat immers bedoeld is voor de hele mensheid en zeker niet alleen voor katholieken.

Voor de katholieken vraagt dit zinnetje een hernieuwde bezinning op Maria, op wie zij nú is. De specifieke formulering van de laatste zin van het gebed, die bij velen verwondering heeft gewekt, richt de aandacht op wie Maria nú wil zijn. Het vraagt om een nieuw besef van de rol die zij speelt in de schepping, verlossing en in de uiteindelijke verwezenlijking van Gods plannen, en welke betekenis zij heeft voor de mensheid in onze tijd. De historische persoon van Maria was uitverkoren als ‘dienstmaagd van de Heer’ om op unieke wijze deel te nemen aan het verlossingswerk, dat voerde naar het kruis, waar zij zich verenigde met het Liefdesoffer van haar Zoon. Christus maakte haar vanaf het kruis tot Moeder van de mensheid, tot ‘de Vrouwe, Moeder van alle Volkeren’ met de woorden: ‘Vrouw, zie daar uw zoon.’ Vanaf dat moment droeg zij de wereld in haar schoot zoals zij haar Zoon in haar schoot had gedragen. De persoon van Maria transformeert zich tot de Vrouwe, de Moeder van alle mensen, de universele Vrouwe en Moeder aan wie alle mensen als haar kinderen zijn toevertrouwd. Dit is de diepe zin van de afbeelding en titel van de Vrouwe van alle Volkeren.

Deze uitverkiezing wordt op bijzondere wijze getoond in het dogma van Maria Tenhemelopneming. De menselijke dimensie van Maria, haar historische leven van tweeduizend jaar geleden, wordt opgenomen in een ‘hemelse dimensie’ waarin zij mag delen in het goddelijk leven van haar Zoon, zoals dat verwoord wordt in het dogma van Maria Tenhemelopneming. Vanaf de proclamatie van dit dogma op 1 november 1950 kan en mag zij op een nieuwe, hemelse manier de mensheid tegemoet treden. Het is dan ook niet toevallig dat pas na deze dogmaverklaring Maria in haar volheid komt als ‘de Vrouwe, de Moeder van alle Volkeren’. Het is een direct antwoord op de dogmaverklaring. Zoals ook de Vrouwe zelf bevestigt in de boodschap van 15 augustus 1951, op het feest van Maria Tenhemelopneming. Zij zegt dan: ‘Ik kom vandaag als de Vrouwe van alle Volkeren. Ik heb met mijn voet de slang verpletterd. Ik ben verenigd geworden met de Zoon, zoals ik altijd verenigd was met Hem. Dit, het dogma [van Maria Tenhemelopneming], is voorafgegaan in de kerkgeschiedenis. Als Medeverlosseres, Middelares en Voorspreekster sta ik nu in deze tijd, in onze tijd. Het dogma der Opneming moest voorafgaan.’
Op een heel bijzondere manier wordt hiermee de verhouding aangeduid tussen Hemel en Aarde. De Hemel wacht tot de Kerk handelt, maar antwoordt onmiddellijk als de Kerk spreekt bij monde van ‘Petrus’, die de macht gegeven is, de sleutel, om de deuren te ontsluiten die naar onze hemelse bestemming leiden.

De afkondiging van het dogma van de Tenhemelopneming van Maria op 1 november 1950 door paus Pius XII vormt dus een heel duidelijk markeringspunt in de Boodschappen van de Vrouwe van alle Volkeren. De titel ‘de Vrouwe van alle Volkeren’ wordt pas voor het eerst in de boodschap van 16 november genoemd (de eerste boodschap na de dogmaverklaring). De zieneres ziet dan de Vrouwe op de wereldbol staan. Zij wijst op de wereldbol en zegt tegen de zieneres: ‘Kind, ik sta op deze wereldbol, omdat ik de Vrouwe van alle Volkeren genoemd wil worden.’ Vervolgens geeft zij in de boodschap van 11 februari 1951 haar gebed en zegt ze: ‘Ik ben de Vrouwe, Maria, Moeder van alle Volkeren. Je kunt zeggen: de Vrouwe van alle Volkeren of Moeder van alle Volkeren, die eens Maria was. Ik kom juist vandaag om je te zeggen dat ik dit wil zijn. Mensenkinderen van alle landen zullen toch één zijn.’
Pas nadat zij voor het eerst haar titel heeft genoemd, gebruikt zij ook haar historische, persoonlijke naam ‘Maria’ of ook opvallend genoeg haar oorspronkelijke joodse naam ‘Mirjam’, een wel heel directe en unieke doorverbinding met de persoon van de Heilige Maagd, zoals ze twee duizend jaar geleden leefde in het Heilige Land.

In de boodschap van 2 juli 1951 legt de Vrouwe nader uit waarom ze deze zinsnede heeft gebruikt: ‘“Die eens Maria was’’ betekent: vele mensen hebben Maria als Maria gekend. Nu echter wil ik, in deze nieuwe periode die aankomt, de Vrouwe van alle Volkeren zijn. Dat verstaat iedereen.’ In de boodschap van 20 september 1951 zegt de Vrouwe: ‘Ik ben genoemd Mirjam ofwel Maria. De Vrouwe van alle Volkeren wil ik nu zijn.’
Steeds benadrukt ze in haar uitleg wie ze nú wil zijn. De zinsnede ‘de Vrouwe van alle Volkeren, die eens Maria was’ richt onze aandacht op wie Maria nú is en op wat haar Tenhemelopneming werkelijk betekent voor de mensheid. Zeker niet dat zij op een soort zetel boven de wolken troont, maar veeleer dat zij opgenomen is in een goddelijke dimensie van waaruit zij de Voorspreekster, de Moeder van alle mensen is, die maar één doel heeft: al haar kinderen naar haar Zoon, naar God brengen. Met de proclamatie van het dogma van haar Tenhemelopneming kan zij nu haar volle hemelse dimensie openbaren en vanuit deze dimensie nu als de Vrouwe, de Moeder van alle Volkeren komen, om alle volkeren tot eenheid te brengen.

Zo blijkt de zinsnede ‘de Vrouwe van alle Volkeren, die eens Maria was’ een diepe betekenis te hebben. We zien op de afbeelding en ontmoeten in het gebed en de boodschappen ‘de Vrouwe, de Moeder van alle Volkeren’. Niet als een abstracte werkelijkheid maar als een persoon, die geworteld is in de menselijke figuur van Maria. De Vrouwe is als het ware de bloem waarvan de wortel gelegen is in het menselijk leven van haar die wij kennen als de historische persoon van Maria. In haar Tenhemelopneming aanschouwen we reeds de hemelse glorie van haar die komt als onze moeder. Zij zet nu haar voeten op de aarde omdat zij de Vrouwe, Moeder van alle Volkeren wil zijn en ons wil brengen naar diezelfde volheid, naar de voleinding van de schepping, een voltooiing die zich in Maria als de Vrouwe en Moeder van alle Volkeren al voltrokken heeft. Zij wil niet alleen gekend worden als de Maria die twee duizend jaar geleden haar leven in totale overgave aan God heeft geleefd, maar als de Vrouwe, die vanaf de aanvang van Gods schepping uitverkoren was om het Moederschap van God te dragen en volledig te participeren in het werk van de verlossing tot in de uiteindelijke voltooiing van de schepping toe. Zo weerspiegelt zij, die eens Maria was, ‘de Vrouwe, de Moeder van alle Volkeren’, het vrouwelijk beeld van God, een universeel beeld dat zowel in haar vrouw-zijn als in haar moeder-zijn tot uiting komt.

Maria tenhemelopneming

De Hemelse Vrouwe, zoals we haar kennen uit de Apocalyps, versus de aardse Maria, zoals we haar kennen uit de evangeliën. Niet als tegenstelling maar als voltooiing van haar historisch leven. De Vrouwe, zoals we haar kennen uit het evangelie van Johannes. De nieuwe Eva, die de kop van de slang verplettert, zoals beschreven in Genesis. Al die aspecten worden weergegeven en verenigd in deze titel, in haar, de Vrouwe, de Moeder van alle Volkeren, die eens Maria was. In het aardse leven van Maria ligt als in een bloemknop haar uiteindelijke hemelse majesteit vervat. Zij is een hemelse roos die zich langzaam opent, die haar wortels heeft in Gods eeuwige scheppingsplan, die ontkiemd is in de aarde, die zich in het Licht openplooit en uiteindelijk de stralende volheid van haar vrouwelijk wezen toont.


P.v.Veen/Ch.v.Soelen